I just called...
Door Roosmarijn Reijmer, zondag 14 september om 23 40
In de categorie 'Ken Uw Klassiekers' toog ik vanavond met wat collega's naar Stevie Wonder in Ahoy. Meestal is het een behoorlijk risico om oude knarren te gaan kijken, want het overgrote deel van de show sta je dan te kijken naar een schim uit het verleden. Neil Young in 2000 en de Temptations en Four Tops in 2003 waren zo'n teleurstelling. Best vermakelijk, maar absoluut onnodig om dat concert bij te wonen. Ik had beter een live DVD uit de jaren 70 kunnen kijken.
Niets van dat alles bij Stevie Wonder. Hij is voor het eerst sinds 12 jaar op pad rond de wereld, hij had er ff geen zin meer in na de dood van zijn moeder. Zijn optreden kwam absoluut niet over als een manier om nog snel even wat pensioen te verdienen. Daarvoor heeft ie ook veel te veel band meegenomen (14 man!) en veel te dure lichtkranten en graphics ingehuurd. Zijn stem is in orde en hij geeft alles wat ie heeft... hij is alleen een stukkie ouder en dus niet zo soepel meer. Maar zonder enkele moeite kreeg ie Ahoy aan zn voeten, met een muzikantenkwaliteit die alleen echt grote jongens bezitten. Je houdt er van of niet, maar Neil Diamond deed op Glastonbury precies hetzelfde. Tis gewoon vakmanschap en ik vind dat mooi om te zien.
Ik heb maar twee dingen te zeiken. Ja, hoe Nederlands. Maar ik moet het toch kwijt: Die band van m ging er te pas en te onpas bij zitten! Alsof het de soundcheck was en niet het echte optreden! Met als gevolg dat er een energie van min 12 van het podium af kwam zo nu en dan. En Stevie maar enthousiast zn best doen met zn hoofd zwaaien, die kon natuurlijk niet zien dat er 13 zoutzakken achter hem zaten (de verlengde-bongo speler kon om evidente redenen niet gaan zitten). Waarom legt niemand die band even uit hoe die houding ons als publiek ook de danszin in de schoenen doet zakken?
En het andere zeikding is dat ene nummer dat onvermijdelijk moest komen. Je weet wel, ze hebben het er ook over in de film High Fidelity. Als je vanavond ook in Ahoy was en tijdens dat nummer stond te bellen met je thuisfront (hoe origineel... not) en je bent onder de voet gelopen door een plukje mensen die als een stel mozessen de menigte uiteen spleten op weg naar buiten... sorry. Het was niet persoonlijk :-)
'I just called...' was tenenkrommend. Verder erg genoten met nummers als I wish en Sir Duke! En bedankt nog voor je felicitaties! Erg veel zin in de nieuwe baan!
je vat mijn mening helemaal samen, heb me enorm vermaakt en soms lichtelijk verveeld. Maar het was de moeite van het gaan ZEKER waard.
maar:hoe vond je t? was er zondag, en heb zowel enorm genoten als me lichtelijk verveeld. bij een meester als stevie heb je op voorhand het meest perfecte concert in je hoofd, waarin hij alle kaas achterwege laat (die geen i just called, of ma cherie amour, of isnt she lovely), maar enkel dikke funk als superstitious, higher ground en black man speelt, living for the city helemaal doet, uptight doet, if you really love me, as if you read my mind, en zelfs i can't help it doet. dat klopte zondag dus maar ten dele. vond overjoyed wel heel goed, al die audience participation was me net wat teveel en dat chick corea ding had van mij niet zo gehoeven. desalniettemin: ik was erg blij dat ik erbij was
I Just called is een geweldige plaat! Vooral dat einde... "rampampam!" BRIL-fokking-JANT! Gelukkig heeft Stevie naast deze meesterlijke plaat ook een aantal veel mindere platen gemaakt, zodat ook dit muzikale genie een gewone sterveling kan blijven... ;-)
