Vliegen tot je er scheel van ziet
Door Roosmarijn Reijmer, vrijdag 29 december om 15 13
Tegen half twaalf leveren Michiel en Jessica mij af bij BNN, waar de Dave Kentie touringcar al klaar staat voor de recordpoging bagageproppen en waar Richard en Bruce van TV al staan te trappelen van ongeduld. Richard is reservist, deze reis is voor hem puur genieten. Dan is het op naar casa van Eddy, waar ook Tessel in zal stappen. Het afscheid daar van Marieke en kleine Fender laat niemand onberoerd. Jemig wat is dat kereltje klein! Eenmaal aangekomen op Eindhoven Airport vinden we een ongelooflijk rustige passagiers terminal. Maar 23 passagiers staan geregistreerd voor deze vlucht, dat wordt horizontaal vliegen! Ieder een rij! Hoera! Die kalmeringspillen kunnen in de tas blijven, dit gaat goed komen.
Terwijl ik me ontferm over de koffie die de thuisfrontorganisatie schenkt, nemen Eddy en Tessel het bagage pakket van militair Michel in ontvangst van zijn vriendin. Zoeyzo heeft een actie gehouden dat ze twee kilo van hun bagage ter beschikking stellen aan ‘post’. Maar als het puntje bij het paaltje komt, mag je drie keer raden in wiens tas het pakket nu wordt vervoerd. Juist ja, Roadie Reijmer, aangenaam! ;-)
Dan komt een landmacht kapitein langslopen met zijn vrouw en een baby die nog kleiner is dan Eddy’s Fender. Twee weken oud is deze baby nog maar, de kapitein had verlof gekregen om bij de geboorte te kunnen zijn, maar moest nu weer terug om de resterende vijf weken van zijn uitzending af te maken. ‘Is het jullie eerste?, wil ik vragen. Maar dan komt en een klein meisje op het stel afrennen. En nog eentje, en nog eentje. En nog een klein jongetje… VIJF kinderen! Zie dat maar es te rooien vanuit je kraambed met je man die weer terug moet naar uruzgan! Wij van de radio zien het afscheid aan en houden het bijna niet droog. Ineens weten we weer precies waar we het voor doen.
Omdat de cameraploeg van RTL Boulevard nogal op zich laat wachten, lopen we op ons elfendertigst naar het vliegtuig, zodat die op het laatste moment nog een interview met Eddy en Tessel kunnen doen. Dit uiteraard tot groot ongenoegen van de verkeersleiding, die ons nijdig fluit. Gauw nemen we afscheid van BNN eindredacteuren Dave en Arjan en Ellen van Defensie en op een holletje rennen we het omgebouwde pasagiersvliegtuig in. Daar blijkt dat onze militaire reisgenoten voor het grootste deel medewerkers zijn van het Provinciale Reconstructie Team die zich gaan bezighouden met de training van Afghaanse politiemensen. Ze zullen tot half mei in Afghanistan blijven. Menig militair moet dan ook echt zijn hoofd even zien los te krijgen van thuis en staart stilletjes uit het raam. Na een uurtje of twee vliegen begint het kaarten, het foto’s nemen van elkaar, het grappen maken en het extra maaltijden aftroggelen van de stewardessen. Nu is hun missie echt begonnen. ;)
Na drie verschrikkelijke nachtelijke uren in de kansloze terminal van de Verenigde Arabische Emiraten (steek je neus niet in de gebedsruimte, dat komt je op stokslagen te staan!) stappen we weer in de DC 10 voor de laatste twee uur naar Kabul. Het wordt al weer licht, wat ons het ongelooflijk wondermooie plaatje oplevert van besneeuwde Afghaanse bergtoppen in zonsopgang. Met open mond zit ik uit het raam te kijken naar die besneeuwde passen, alleen al voor dit uitzicht is deze hele reis de moeite waard.
Eenmaal geland worden we door de Nederlandse commandovoerders van Kabul opgesteld in rijen van vier (de militairen netjes, wij ongeordend) en maken we een glibberige tocht naar het Holland House. Het is min 9 in Kabul, alles ligt diepbevroren onder de sneeuw. Volgende week beloven ze ons min 22. De militairen bij ons in de vlucht blijven nog een dagje op vervoer vanaf Kabul naar Kandahar wachten, onze mediaploeg mag misschien met een Duitse Hercules mee naar Kandahar. Inchecken dus maar weer, met de vers aangesmeerde scherfvest (15 kilo!) en helm. Het is uiteindelijk 16:30 uur lokale tijd, meer dan 24 uur na vertrek als we aankomen in Tarin Kowt. Per Heli. Hoe chique. In TK wordt het na een rondleiding vrijwel meteen donker en via de kantine (bami) en de Echos Bar (Uruzgan FM live, koffie en poolen) duiken we gesloopt ons bed in. Morgen om 12 uur zijn we live.
Dat doe ik zeker!!!! :) Ben al aan het luisteren!
ferren: luister 30, 31 en 01 januari gewoon naar 3FM om 12 uur!
Hou vol Roos! Succes met de uitzending morgen. Ben benieuwd naar je verhalen.
Ben blij te lezen dat je er bent en dat de vlucht is meegevallen en dat de pilletjes niet nodig waren!
Ik kijk al uit naar je volgende log. X
mooi en raak verslag! succes en hopelijk heel veel mooie indrukken! petje af dat jullie een stukje thuis gaan brengen daar
Heej leuk verslag!
Doen jullie mijn mannetje de groeten daarzo!! Hij is hard aan het werk in Afghanistan, John van Herk heet hij!
Veel plezier en strekte ofzo daar! Ik ga zeker luisteren!!
Even een vraagje: Kunnen jullie wat jullie uitzenden opnemen ofzo, zo dat ik het op cd kan krijgen of kopen of iets? Dat ik het na kan luisteren als ik iets mis! Ik hoop iets te horen..
Liefs Ferren
Prachtige log.. ik ga jullie zeker volgen met Uruzgan FM.. en uiteraard ook via deze log (met dank aan de michiel V voor de tip ;-))
Kippenvel! Koester elk moment, maar nog belangrijker: log ze :-)
